ding #13

Twitteren is niets voor mij. In het lesmateriaal las ik dat het echte leven zich tussen blogpost en e-mail afspeelt en dat twitter daarvoor het instrument is. Nou bij mij niet dus, mijn leven ziet er toch heel anders uit en daar heb ik geen instrument voor nodig. In de media lees ik regelmatig dat twitteren niets is voor de jeugd, maar voor twintigers en dertigers. Wat twitteren voor archiefbeherende instellingen kan betekenen om beter en actiever met het publiek te communiceren, kan ik niet overzien. De "beste voorbeelden" die in de cursus gegeven worden, TweetDeck en Twhirl (het lijkt wel een komisch duo) zijn kennelijk inmiddels al weer opgeheven. De sociale gevolgen van twitteren worden vaak onderschat. Wanneer je iedereen vertelt dat je op vakantie bent, maak je het potentiële inbrekers wel heel gemakkelijk, maar dat geldt bijvoorbeeld ook voor al die vakantie blogs en (rouwadvertenties in de krant). Deze week nog bleken de sociale gevaren voor Ajax-voetballer Gregory van der Wiel, die vanwege een hersenschudding afzegt voor de oefenwedstrijd van Oranje in Australië en ondertussen twitterde dat hij Heineken Music Hall het concert van rapper Lil’ Wayne bijwoonde. Na alle ophef besluit hij zijn laatste tweet met "I am done with twitter, adios". Een soortgelijk incident speelde zich af bij een collega die met ziekteverlof was. Als twitteren al een handig instrument zou worden, moeten we er in elk geval nog mee leren omgaan en alert worden c.q. blijven op onbedoelde gevolgen. En dan blijkt het echte leven ineens toch niet meer (alleen) tussen blogpost en e-mail te zitten.
Tot slot nog een opmerking over de cursus. Wanneer in het cursusmateriaal staat "nadat je enkele dagen met Twitter bezig bent geweest", klopt de opzet dan nog wel dat voor 23-dingen 50 uren zijn ingeboekt? Ik ben daar al ver overheen en nauwelijks op de helft.